Podstawy cyfrowego audio
Cyfrowy zapis, montaż i edycja dźwięku to już standard. Dzięki szybkim komputerom, wysokiej klasy, niedrogim interfejsom audio praca z dźwiękiem jest dziś łatwa i przyjemna. Technika analogowa ogranicza się obecnie do wprowadzenia sygnału do komputera i jego odsłuchu już w gotowej formie. Całą resztę zrobimy dzięki technice cyfrowej.
Złącza cyfrowe
W cyfrowej technice audio istnieją dwa podstawowe typy złączy. Format S/PDIF używa przewodów audio standardu RCA (złącze koncentryczne, często nazywane czinczem) oraz światłowodów zakończonych złączem w formacie TosLink (opracowanym przez firmę Toshiba - Toshiba Link). Format AES/EBU stosuje złącza XLR, choć niekiedy można zauważyć jego przesyłanie za pośrednictwem złączy TRS ("duży jack"). Oba formaty przesyłają sygnały lewego i prawego kanału jednocześnie za pomocą pojedynczego kabla.
Konwersja
W cyfrowej technice audio sygnał akustyczny, bądź odpowiadający mu przebieg elektryczny, jest zamieniany w strumień liczb. Sygnał ten, aby mógł być "zrozumiany" przez komputery, musi być najpierw poddany procesowi kwantyzacji (próbkowania, samplingu) co odbywa się z szybkością 44,1kHz, 48kHz, 96kHz lub 192kHz (kHz czyta się jako kiloherc, gdzie kilo oznacza tysiąc, a hertz oznacza jeden cykl na sekundę). 44,1kHz jest wartością standardową dla domowych odtwarzaczy CD. Każda próbka zamieniana jest w słowo o określonej liczbie bitów, aktualnie 24-bitowe, czyli ciąg 24 jedynek i zer. Minuta stereofonicznej muzyki próbkowanej z częstotliwością 44,1kHz zajmuje około 10MB przestrzeni na twardym dysku. Przy próbkowaniu 48kHz będzie to ok. 12MB.
